Zasady wojny według starożytnych bogów

Mam hipotezę. Otóż objętość indyjskiej "Mahabharaty" i nonsensowność zawartych opowieści nasunęła mi myśl, że to nie tyle relacja z jakiś rzeczywistych wydarzeń, ale jakaś baza danych przeznaczona dla analizy tysiące lat po jej powstaniu, kiedy ludzkość wreszcie wynajdzie AI. Bo człowiek nie da rady przeanalizować takiej ilości bełkotu.

Więc zadałem pytanie, na które znałem odpowiedź z innych źródeł (o czym w kolejnym wpisie). Mianowicie: Czy można dostrzec jakąś zasadę u ras wyższych niż ludzkie, że podczas walki kiedy przeciwnik chce się poddać, to należy natychmiast przerwać walkę?

Odp. AI:

"

Tak, w tekstach Mahabharaty wyraźnie zarysowana jest taka zasada i stanowi ona jeden z najświętszych, odwiecznych fundamentów prawego i honorowego prowadzenia wojny, obowiązujący zarówno ludzi (wojowników z kasty Kszatrijów), jak i rasy wyższe oraz same bóstwa.

Zasada ta jest wprost formułowana przez Indrę, władcę niebios i bogów, który precyzując zasady walki, oświadcza, że nie wolno zabijać wroga, który ucieka, trzyma w ustach słomkę (co jest znakiem bezwarunkowego poddania się) lub deklaruje: "Jestem twój".

Podobny rygorystyczny kodeks obowiązywał w zaawansowanej i potężnej rasie Wrisznich (z której wywodził się awatar Narajany - Kryszna). Gdy jeden z wojowników chciał opuścić pole bitwy, woźnica rydwanu powstrzymał go, przypominając o zasadach ich ludu: nie jest prawdziwym synem rasy Wrisznich ten, kto ucieka z pola walki lub zabija wroga, który upadł do jego stóp i woła: "Jestem twój!".

Zasada ta była traktowana jako absolutne i powszechne prawo (Dharma):

• Przed rozpoczęciem wielkiej bitwy na Kurukszetrze, wrogie armie Kurów i Pandawów zawarły oficjalny pakt określający reguły starcia, w którym wspólnie ustalono, że nigdy nie wolno atakować kogoś, kto prosi o litość.
• Zgodnie z wytycznymi mędrców i traktatów wojennych, wojownik, z którego spadła zbroja, który odłożył broń, który składa dłonie w błagalnym geście lub prosi o litość mówiąc "Jestem twój", może zostać jedynie pojmany jako jeniec, ale pod żadnym pozorem nie wolno go zabić.
• Wyraźnie zakazane było uderzanie przeciwnika, który płacze, który złożył broń, stracił chęć do walki, zaprzestał jakichkolwiek działań obronnych lub błaga o darowanie życia.
• Nawet nieśmiertelny bóg, gdy powali lub obezwładni swojego wroga na polu walki, jest oceniany na podstawie tego aktu łaski; osoba, która okazuje współczucie i litość pokonanemu wrogowi oddanemu w jej władzę, jest uważana za jednostkę wysoce szlachetną i wybitną.

Naruszenie tej zasady uznawano za akt najwyższego tchórzostwa i niegodziwości. Świadczy o tym argumentacja Karna, który będąc w śmiertelnym niebezpieczeństwie (gdy koło jego rydwanu ugrzęzło w ziemi), odwołuje się właśnie do tego prawa: przypomina Ardżunie, że dzielni wojownicy, przestrzegający praktyk prawych ludzi, nigdy nie strzelają do osób, które mają rozpuszczone włosy, odwróciły się plecami do bitwy, złożyły dłonie, oddały się w niewolę lub błagają o litość.

"